“WOMAN of the hour” itong bagong talagang commissioner ng Presidential Commission for the Urban Poor (PCUP).

Nang italaga ang 27-anyos na si Zofia Canlas bilang commissioner ng PCUP, agad itong umani ng iba’t ibang reaksyon. Para sa ilan, masyado pang bata ang tinaguriang “baby” ng public service; para sa iba naman, ito ay pagbubukas ng pinto sa mas sariwang perspektiba sa pamamahala.

Sa gitna ng batikos, mahalagang suriin kung saan ba dapat nakasalalay ang batayan ng pamumuno.

Hindi maikakailang ang tradisyunal na pulitika sa Pilipinas ay kadalasang nakaugat sa paniniwalang ang edad at mahabang taon sa serbisyo ang tanging sukatan ng karunungan. Subalit sa patuloy na pagbabago ng panahon, ang ganitong pananaw ay unti-unti nang naluluma.

Gaya ng ipinunto ng Palasyo sa pamamagitan ni Palace Press Officer Usec. Claire Castro, ang tunay na sukatan sa paglilingkod ay ang kakayahan, dedikasyon, at malasakit, hindi ang petsa ng kapanganakan o katayuan sa lipunan. Ang posisyon sa PCUP ay hindi lamang usapin ng mga legal na dokumento o teknikalidad; ito ay tungkol sa malalim na pakikipag-ugnayan sa mga maralitang tagalungsod, pakikinig sa kanilang mga hinaing, at paghahanap ng makataong solusyon sa kanilang mga problema sa tahanan at kabuhayan. Para sa ganitong uri ng misyon, ang kailangan ay pusong handang maglingkod at isip na bukas sa pagkatuto.

Gayunpaman, hindi natin dapat balewalain ang mga lehitimong katanungan ng publiko. Ang mabilis na pag-angat ni Canlas—mula sa pagtatapos ng kursong Biology sa De La Salle University noong 2024, pagiging chief of staff sa PCUP, hanggang sa pagkakatalaga bilang commissioner ngayong 2026—kaakibat pa ang kanyang ugnayan sa pamahalaan dahil sa kanyang ama, ay natural lamang na busisiin. Sa isang demokrasya, ang ganitong pag-iingat ng taumbayan ay tanda ng isang buhay na pakikialam.

Ngunit may kaakibat ding katotohanan na ang koneksyon ay hindi awtomatikong diskwalipikasyon, kung paanong ang kabataan ay hindi rin katumbas ng kawalan ng alam. Mayroon nang maagang sulyap sa sistema si Canlas sa pamamagitan ng kanyang nakaraang posisyon sa ahensiya. Ang hamon ngayon ay kung paano niya gagamitin ang karanasang ito upang patunayan na siya ay karapat-dapat, lampas sa anino ng kanyang pamilya o sa mga kontrobersya sa social media tulad ng mga usapin sa paglalakbay.

Ang pinakamainam na tugon sa isyung ito ay ang pagsunod sa prinsipyo ng “fair chance with accountability.”

Tama lamang na bigyan si Zofia Canlas ng pagkakataong patunayan ang kanyang sarili. Hindi makatarungang hatulan ang isang tao bago pa man niya maipakita ang kanyang kakayahan.

Subalit ang pagbibigay ng tsansa ay hindi isang blangkong tseke. Habang binibigyan siya ng espasyo para mamuno, ang publiko at ang pamahalaan ay dapat ding magtakda ng malinaw na pamantayan, konkretong resulta, at accountability. Ang sukatan ng kanyang tagumpay ay hindi ang kanyang edad, kundi ang mga pamilyang natulungan, ang mga komunidad na nabigyan ng katiyakan sa tirahan, at ang integridad ng kanyang pamumuno.

Dahil ang serbisyo publiko ay hindi nasusukat sa kung sino ka o kung ilang taon ka na sa mundo, kundi sa kung ano ang iyong nagagawa para sa kapakanan ng mga nasa laylayan. Bigyan natin siya ng tsansa—dahil sa huli, ang tagumpay ng isang lingkod-bayan ay tagumpay din ng sambayanang Pilipino.